In de tegenwoordige, jachtige wereld hebben mensen tijd nodig om tot rust te komen. Bij Krasse Knarren gaat dat nog een stapje verder, daar steekt bezinning als extraatje de kop op. Terwijl de wereld doordraait, of eerder doldraait, en de mens zijn eigen ondergang bewerkstelligt, staan nieuwe piraten op de barricades om het kapitalisme te enteren. Een beetje zoals de openingssc√®ne in Monty Python’s Meaning of Life. De vastgeroeste oudjes als kantoorslaafjes verankerd met hun werk tot de dood erop volgt. Tenzij ze alsnog in opstand komen en de revolutie uitbreekt. Zie je het bij jezelf gebeuren dat je op termijn in een Krasse Knar transformeert? Dat je jeugdige jongensidealen terug opborrelen en het einde van de wereld je alsnog aanbelangt in de hoop dat je toekomstige bijdrage meer zal zijn dan een druppel op een hete plaat. Het verstopte oor mag dan verre van perfect zijn, Lupano en Cauuet blijven een geweten inschoppen en leggen de vinger op de wonde: voor sommigen moet het confronterend zijn om deze spiegel te bekijken of om deze lofrede te aanhoren. Tenzij je met een verstopt oor zit, dan heb je weer een excuus doof te zijn voor de noodkreet. Ook al is deze zesde niet subliem, het aapje blijft wel hangen!
22-01-2021

8/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *