Na vier delen verwacht je dat artiest Stephan Agosto ook grafisch evolueert, helaas blijft hij dezelfde fouten maken op anatomisch vlak. Zijn kleurstijl schippert tussen Jean-François Charles en Philippe Jarbinet, op schilderachtige wijze proberen te imponeren. Het lijkt te lukken voor de gevechtsscènes, die moeten flitsend zijn. Eens statische dialogen de hoofdbrok zijn, stoor je je er voortdurend aan. De concrete voorbeelden zijn legio? Dollygans neus op pagina 8, kader 7. Haar hoofd het kadertje ervoor. Het lijf versus het hoofd (en de nek), pagina 20, kader 6. Het perspectief, pagina 21, kader 6. Schrijver Wallace brengt geen eenheid rond de vorming van Squadron 340. Een saaie boel.
26-09-2019

4/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *