Een tandenknarsend vervolgverhaal dat ook in het volgende deel voortgezet wordt. Tandenknarsend niet vanwege de spanning, Zumbiehl braakt de teksten uit waardoor conversaties er eerder uitzien als monologen, al ligt de fout grotendeels ook bij de zeer doodse lettering die gehanteerd wordt. Het boek zit al volgestouwd met mechanika, de schrijfmachine-font doet er een vette schep bovenop. Nochtans gebeurt er heel wat en verlicht en verlucht Lourenço de vliegende bolides met flair. Enkel wanneer hij mensen moet tekenen (denk aan de gevoerde gesprekken), dan ziet het er allemaal minder aerodynamisch en vlot uit. Anarchy 2012, met een hoge t/s-aaibaarheidsfactor.
10-02-2021

5,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *