Oei, het enthousiasme van het eerste deel is reeds volledig weggeëbd. Je hebt inderdaad nog altijd dat heerlijke Glimlach 58-Brussel-gevoel, waarbij je verdwaalt door de retrostraten van de hoofdstad, helaas is Rodolphes scenario zo lachwekkend simpel dat eender welk Agatha Christie-verhaal als wereldliteratuur kan bestempeld worden. Mak en onwaarschijnlijk, al valt dat met sommige reële moordzaken te rijmen. Eveneens helaas voor Alloings realistisch-esthetische klare lijn die op geen enkel moment levensecht is. Hij probeert dat enigszins te compenseren met verrassende camerastandpunten, edoch het filmische compenseert het statische niet. Verloren paradijzen, de lezer heeft meer dan dat verloren. Genieten doe je dus vooral met de Brusselse plaatjes
06-02-2021

5,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *