Goed, maar iets te licht bevonden. Hoe omgaan met je dochter die aanpapt met iemand van een ander ras, ook nog eens gebonden aan een andere religie? David Ratte kiest niet voor de vanzelfsprekende vader als zijnde de hindernis van deze relatie, het is de moeder die zich weinig begripvol radicaal verzet tegen haar dochters keuze. Kan je je wil als ouder opleggen, zijn je radicale ideeën ook voor je nazaten van toepassing? Ratte zocht een iets te verregaand keerpunt om de haat-liefde-verhouding nog verder te versterken, kan dit de twee alsnog samenbrengen? Een iets te simplistische oplossing. Mijn dochter, mijn kind: interessant voer voor discussie.
18-03-2021

7/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *