Olivier Grenson heeft al heel wat watertjes doorzwommen, van klassieke detectivethrillers (Carland Cross) naar mystieke, esoterische avonturenstrips (Niklos Koda) en twee Vrije Vlucht-achtige beeldromans (Voor het ongeluk geboren en Geen weg terug) met vaak fatalistische personages. Na het prestigeuitstapje voor XIII zal hij zich verbinden aan de vrouw waarmee hij verbonden is, partner Sylvie Roge staat op de cover als scenariste genoteerd voor dit psychologisch drama. En dat blijkt een goede keuze. Net als vorige protagonisten uit Grensons volwassenenromans lijkt ook hoofdpersoon Fanny voor het ongeluk geboren en heeft ze geen weg terug eens ze getraumatiseerd teruggevonden wordt op het politiecommissariaat. Het relatief idyllische begin voelt aan als de afspiegeling van een onwenselijke eindejaarssleur, een taai stukje kalkoen dat je moet doorbijten om de familiale schijn hoog te houden. Om dan plotsklaps al vrij snel op een keerpunt te zitten. Wat is er in tussentijd gebeurt? Wat is Fanny overkomen? Stelselmatig à la Spellbound-Hitchcock dient de advocaat als psycholoog om Fanny’s zielenroerselen verder te ontbloten. De gestage opbouw werkt naar een culminatiepunt waarvan je hoopte dat het nooit zou gebeuren. Je bent begaan met de jongedame en voelt die frustraties verder opborrelen. Het haar aangedane leed, de onrechtvaardigheid, zelfs jij bent ondertussen rechter geworden. Niet uit medelijden, noch om haar te straffen. Wel in de hoop dat gerechtigheid zal geschieden. Als je in het hoofd wil kijken van iemand waarbij de stoppen doorslaan, dan ben je bij Vermoorde onschuld op de juiste plaats. Roge en Grenson zorgen dat je kruipt in de huid van Fanny. De sterke titel (toch in het Nederlands) geeft de inhoud perfect weer.
28-02-2021

6,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *