De letterzetter was duidelijk niet wakker, nog steeds prijken Convard en Falque op de cover, terwijl het Olivier Pâques is die nu tekent en Camus die schrijft. De sprong in de tijd brengt je meteen in de Middeleeuwen waar een meestersteenhouwer het geplante zaadje verder laat uitgroeien. Wat een overbrugging. Gelukkig is het verhaal zelf interessant genoeg waarbij jaloezie, hebzucht, frustraties en broedermoord wederom centraal staat, het vrijmetselaarsgegeven lijkt eerder een aanzet. Olivier Pâques handelt al lang niet meer onder het Jacques Martin-juk waardoor zijn groezeligheid dat rommelige van de Middeleeuwen extra karakter geeft. Boeiend.
22-03-2021

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *