Uco Bienvenu heeft een kille, afstandelijke stijl, fotoreproductief maar wel rauw, zonder al te veel emotie, toepasselijk voor de artificiële AI-insteek, niet? De menselijkheid die ontbreekt in de grafiek wordt gecompenseerd door het 1984achtig verzet waarbij een cultuurverzamelaar het uitwissen van literaire of filmische klassiekers toch extern wil bewaren. Wat als in de toekomst inderdaad onze sch(r)ijfruimte zo beperkt overvol zit waardoor keuzes moeten gemaakt worden wat je kan behouden en wat niet? Bienvenu schrijft een intrigerende zelfs al quasi uitgewerkt als een perfect filmscenario. Alleen ontbreekt in het boek het element van de vereenzelviging. Dat kille, herinner je je nog!
13-04-2021

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *