De dossiersamenstellers gaan duidelijk niet voor de volledigheid en kijken wel met een erg gekleurde bril naar alles wat met Nero te maken heeft waar zij enigszins bij betrokken waren (of er een origineel werk van in handen hebben). Waarom het belang van Sleens steden aanhalen, met een sterke focus op Brussel, wanneer er geen gewag wordt gemaakt over de tentoonstelling Nero in Brussel – Brussel in Nero die een maand lang de inkomhal van de KVS opvrolijkte naar aanleiding van de StripVeertiendaagse in de hoofdstad. In plaats van echt diep te graven en die grootstedelijke band verder uit te diepen met enkele concrete voorbeelden (het Justitiepaleis), is dit slechts een promovehikel. Niet Stallaert staat echt centraal in deze Stallaert Jaren, wel de auteurs die onlangs een hommage-album produceerden: vanzelfsprekende product placement. Waarom werd er trouwens geen copyright geplaatst noch bij de reproductie van Franquin, noch bij de van Morris? Over Het Bio-Bao-virus: wat is de meerwaarde van nutty professor Jacobus Spoelwaether, buiten zijn kleptomatische drang om voorwerpen te stelen? Let op de gekke koe in strook 22. In de integrale deel 9 halen ze specifiek album 158 aan waarin de vette knipoog staat naar de gekke koeienziekte. Stallaert deed het echter al in dit album! Verhaalkundig al lang uitgerangeerd, gelukkig visueel bijgestaan door een echte krak. Sleen schreef duidelijk in functie van mooie plaats die Stallaert op zijn beurt op papier mocht zetten. Over Kroonprins Petoetje: Yasser Arafat voor Spiers frietkraam, met bijpassende vaatdoek. Een keertje vliegen met een raket, wedden dat de tank quasi leeg is en ze ergens onderweg zullen stranden. De zes op tien is vooral voor de tekeningen, het verhaal: flauw. Over De Bonobo’s: wat weet Stallaert die aapjes toch geweldig te visualiseren. Twee nieuwe bewoners ten huize van Nero die de boel op stelten zetten. Is dat wel wetenschappelijk verantwoord? Memorabel? Neen. Aanschouwelijk? Ja. Over Wolken van vreugde: drongen in het vorige deel twee Bonobo’s zich op, nu is het oom Harry uit Amerika die zich na jaren van stilzwijgen ten huize van Nero manifesteert. Natuurlijk ziet Nero heil in diens fortuin en hoopt om van Harry’s aanwezigheid te profiteren. Het meest indrukwekkend is het Brusselse decor. Her en der duikt het Justitiepaleis op (stroken 37, 38, 39, 40). Wolken van vreugde, eerder een tristesse. Stallaert, daar doe je het voor.
13-04-2021

6,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *