Kolk heeft gelukkig nog eens iets origineel van en voor Gilles de Geus getekend (de doorlopende covertekening voor de drie bundels). Het dossier is zo’n extraatje (zeg gerust zonder verkleinwaard EXTRA) waarvoor je normaal een film op DVD of Blu-ray opnieuw koopt: alleen al voor de achter-de-schermen-inkijk. Compleet is zoiets nooit, toch benadert dit de perfectie qua inhoud en uitgebreid schetsmateriaal. Bovendien, wanneer ook de ex-libris van Het B-Gevaar erin opgenomen wordt, stel je vast dat er grondig opzoekingswerk werd verricht (10/10 voor het dossier). Over Willem de Zwijger: de sublieme openingsscène legt voor een deel de stripziel van Gilles bloot. Zelfs al ontkennen Kolk en de Wit hun achtergrond en de inspiratiebron, meer nog dan anders ligt de Asterix-invloed er vingerdik op. Een hilarisch begin dus. Wat dan volgt is een psychotherapeutische trip om de stille Willem de Zwijger toch terug een stem en zin in het leven te geven. Grappig dat de psychiater van dienst iedereen in zijn omgeving aansteekt, men leze: deprimeert. Niks beter dan op reis te gaan, andere zeden, andere gewoontes. Plus de rare kwieten die je onderweg tegen komt, zij zorgen evenzeer voor afleidend vertier. Dit zevende deel lijkt een gewone weglezer, Willem de Zwijger is meer dan dat. Een geslaagde slapstickstrip met inhoud. Het enige wat je de auteurs kan verwijten, is de inbreng van de voice-over die je net uit het verhaal onttrekt. Als afsluiter, tot daar aan toe (net als het begin), na tweederde, neen. Men zegge het voort en houe het niet stil: Willem de Zwijger moet iedereen gelezen hebben! Over De Zeven Provinciën: zelfde bemerkingen als bij het voorgaande deel. Het verhaal lijkt zo makkelijk weglezend met hier en daar Tex Avery-slapstick (Lumey met zijn zwembandje op plaat 3, de invloed van de roddelpers), toch is ook deze De Zeven Provinciën weer een creatieve samensmelting van twee creatieve geesten. Kolk en de Wit weten je constant te verrassen en zorgen voor humor van de bovenste plank. De mislukte teletijdreis (plaat 10), de zelfbouwpakketten van Verolme, de positie van Lumeij versus de Ruyter, met bovendien een pointe die de mistige verwachtingen inlost. Over 90-60-90: wat een festijn met die sensuele diva in de hoofdrol, terwijl de uitgerangeerde Don Juan annex Casanova het onderspit moet delven. Gilles moet alles uit de kast halen om zijn goede vriend Leo te redden. Wat een spannend en grappig verhaal. Kolk laat zich al vlugger vangen om er grafische frivoliteiten in te stoppen (het haar van Drebbel). Kan het nog esthetischer (kader 11, plaat 34). Helaas het laatste deel van een uitstekende reeks die internationaal had moeten doorbreken.
13-04-2021

8,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *