Over VN-missie: Brremaud en Leclercq kiezen duidelijk voor retro en kopiëren de grammatica van de bombastische, oubollige klarelijnstrips die in de jaren vijftig-zestig van de twintigste eeuw furore maakten. Een gelijkaardige sfeer à la Lefranc en Blake en Mortimer welt op bij het doorbladeren van het boek, je pikt de vintage heropflakkering meteen op. Is het meteen liefde op het eerste gezicht? Neen, want vrij snel zakt het nostalgische deeg in elkaar en wordt duidelijk dat Leclercq de regels van de basisanatomie nog niet in de vingers heeft. Dat hij qua perspectieven ook vaak de mist in gaat. En dat zijn inkleuring vaak combinaties opdringt die moeilijk te rijmen vallen. Bovendien is het scenario van Brremaud zo cliché en zielloos dat deze missie voor jou zo snel mogelijk moet eindigen. Helaas is voor ‘fans’ één DS Citroën reeds voldoende om het aan te schaffen. In het land van blinden is éénoog koning. Over Gevaar in Napels: voor Amiya heeft Frank Leclercq zich duidelijk gebaseerd op een vrouwelijk Juillardachtig Blake & Mortimer-personage. Dit is grafisch zo beschamend arm waarbij alle dynamische regels van het verhalenvertellen aan de laars wordt gelapt. Retrolezers vragen misschien niet liever, een heropvoedingskamp zou hen alsnog de ogen kunnen openen. Zo cliché, zo amateuristisch, zo on-21ste eeuw. Wie doet beter? Jij, ongetwijfeld. De shock zorgt voor een bevrijdend ontwaken. Lachwekkend, de ontknoping. Over Veel liefs uit China: wie wil zijn Blake en Mortimer-honger niet bevredigd zien worden? Kan dat met Simon Hardy? Neen! Dit is de pijnlijke kopie vol fouten, beschamend dat Brremaud zijn schrijversreputatie ondermijnt met dit uiterst flauwe afkooksel. Bovendien kan Frank Leclercq niet eens tippen aan André Taymans. Pagina 42, kaders 7-8-9-10, een toonbeeld van hoe het absoluut niet mag qua compositie en het verknoeien van een natuurlijke leesrichting. Veel liefs uit China, pijnlijk amateurisme. Over Achtervolging van de Austin Martin: net wat je nodig hebt: klare lijn-klonen die niet weten hoe ze een strip moeten maken. Oké, echt ver weg van Zanon en Vanderhaeghes Harry Dickson zijn Brremaud en Leclercq niet verwijderd, om het niveaudal maar aan te geven. Zonder gevoel, zonder inzicht, zonder finesse. Zelfs de opvoering van Kwabbernoot op pagina 13, kader 8 doet pijn aan de ogen. Zelfs na vier delen nog altijd even amateuristisch. Beschamend.
31-10-2019

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *