Dat Bertolucci uitzonderlijk knap (dieren) kan tekenen, bewees hij al met Love. Gelukkig zijn ook de contouren van mensen hem niet vreemd, getuige de schetspagina’s achterin. Toch vereenvoudigt hij het realisme en gebruikt de artiest veel simpelere, haast komische figuurtjes. Het magische fantasy-gehalte draagt daartoe bij. Wanneer in dromen of geestesverschijningen mensen dan wél opdraven, gebruikt Bertolucci een schitterende, originele ets-achtige techniek (pagina’s 154-155-156-157). Terwijl je mee op ontdekkingstocht gaat en Sprietjes sporen nauwgezet volgt, is het voor de lezer een identieke zoektocht naar de ware toedracht van haar queeste. En hoewel je denkt dat Brrémaud slechts zit te freewheelen, zonder weldoordacht plan het frêle meisje een onmogelijke opdracht laten uitvoeren, is de cirkel op de laatste pagina verrassend mooi rond. Schetsmatig, losjes en lezend als een trein. Het is geweldig genieten van zo’n dik boek dat vlotjes voorbij raast. Te ontdekken voor wie een laatste reis wil aanvangen.
08-07-2019

8/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *