Met Simon Spruyts intellectuele bagage is het altijd afwachten of dat hoge niveau zich ook vertaalt in leesbare boeken. Bovendien straalt zijn stijl zo’n creatieve artisticiteit uit, dat je terughoudend vreest voor een hermetisch Matotti-universum. De ogenschijnlijk simpele cover met de rijkelijk ge├»llustreerde tamboer is subliem opgebouwd. De protagonisten zijn alsof het iconen betreft iconisch weergegeven, centraal zwevend tussen de skeletten. Maar hoe dit skeletten ‘verder leven’ (op de Tamboer na) leunt aan het geniale. Spruyt bejubelen is te gevaarlijk, het zou kunnen leiden tot gemakzucht en da’s bij deze artiest die steeds zoekt naar verandering en vernieuwing, niet wenselijk. De Tamboer van Borodino is visueel zo wonderlijk mooi, met dat ongeschonden engelengezicht van Vincent steeds centraal, dat het lijkt alsof de vele lijken er niet toe doen. Je had Napoleons fiasco misschien reeds gelezen in Ze waren met Tien, hier wordt het pas echt hard gespeeld, de onschuldige jongeman die willens nillens mee op campagne moet om de troepen te motiveren met een trommende cadans. De overwinningstocht wordt nadien een calvarietocht die overgaat naar een strooptocht en dat in het tochtige Rusland vol barre winterse toestanden. Een survival of the fittest waarin de menselijke ziel nog eens wordt blootgelegd. We zijn nu eenmaal monsters die gruweldaden plegen om te overleven. Kan Vincent daartussen zijn bleke huid redden? Ja, d’r is een manier, al is dat wederom niet fraai.Om het geheel helemaal te verheffen, krijgt het verhaal van de tamboer nog een staart. Dan pas is het plaatje perfect. Met Simon Spruyts intellectuele bagage is het altijd afwachten of dat hoge niveau zich ook vertaalt in leesbare boeken. Eindelijk heeft Ibicus een waardige concurrent.
07-04-2021

9/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *