Olivier Blunder is zo’n typisch Frans product, de babbelziekte die de landelijke cinema kenmerkt is ook hier prominent aanwezig. Vooral de oraterende, klagende en fulminerende hoofdpersoon kan er wat van, vaak overstelpen Blunders tekstballonnen de prangende kaders. Zo extreem zelfs dat de buurman er noodgedwongen op inspeelt: oordopjes dragen creëert een oase van rust. Olivier Blunder heeft dat karakteristieke van Dommel (al moet gezegd dat deze laatste duidelijk zijn inspiratie vond bij Greg), dat eeuwige gekibbel tussen de twee protagonisten is zeer herkenbaar. Fabcaro en Carrère laten de vastgeroeste man die toch modern wil overkomen, worstelen met het hedendaagse, Blunder is een anachronisme en stijlvol zichzelf blijft. In Carrères tekeningen schuilt wat van Conrad en Hardy, jammer dat Serge zich niet helemaal durft laten gaan.
29-05-2021

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *