Klare Lijn-estheet Yves Chaland krijgt finaal de ultieme uitgave in het Nederlands. Groot formaat, compleet en van een ongekende schoonheid. Bovendien een groot deel in zwartwit waardoor je nog meer kan smullen van Chalands vloeiende lijn. In het openingsverhaal Bob Fish valt de atoomstijl op, dichter aanschurkend bij Franquin van eind jaren vijftig dan de pure Hergé. Lekker karikaturaal, politiek incorrect en absurd, in een Chaland-episode kan alles, extremen worden niet geschuwd. Met een detectiveheld die er geen is en het ondeugende Ketje Albert, de jongen die wel zijn nek durft uit te steken, met alle gevolgen van dien. In Al memory eist Bèreke helemaal de hoofdrol op, voor een plotwending zorgend waarvan de wenkbrauwen gaan fronsen. Neen, Chaland koos nooit voor het vanzelfsprekende. Wanneer de kleurengagstroken van De jonge Albert volgen, begrijp je dat net de artiesten waar Chaland invloed op had wel helemaal de idiomen van Yves overnamen en daarbij het visuele vaak lieten primeren op de rommelige, haakse inhoud. Des te duidelijker en zuiverder hij was in de tekeningen, des te moeilijker het is om aan zijn verzinsels kop of staart aan te knopen!
30-03-2021

8/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *