Bevat een sterke introductie die de oorsprong van de twee figuren uit de doeken doet, waar niet enkel Vandersteen zijn inspiratie vandaan haalde, de schrijver gaat nog verder terug in de tijd met het oerbegin van de oorspronkelijke criminelen. Ook zeer sterk, helaas te weinig, de referenties naar de realiteit of naar de kunst met enkele rake voorbeelden (oa Manets Déjeuner sur l’herbe). Ja, het dossier prikkelt de nieuwsgierigheid. Over Mysterie op Rozendael: sterk begin van wederom een iconische reeks die Willy Vandersteen met volle overgave creëerde. Alsof de krijtlijnen al volledig zijn uitgezet met Robert & Bertrand, Speurder 17 en het prinselijke weeskind Joeki. Plus natuurlijk de rijmelarijen van de twee helden die de vertelling telkens liederlijk opvrolijken. Zoals wel vaker bij Vandersteen voorkomt, een plaatselijke mythe wordt door list en bedrog bewaarheid. Mysterie op Rozendael, leuk. Over Het opgejaagde weeskind: jufrouw Lepelaer is de Oliver Twist / Fagin-achtige heks die met het fortuin van anderen wil gaan lopen. Ze lijkt wel een realistischer versie van Sidonia, alleen is die laatste kindvriendelijker. Speurder nummer 17 is Coyote uit de Road Runner. Hij is degene die ongewild alle klappen moet opvangen en dus voor de komische noot zorgt zoals in de Mack Sennett stomme films. Echt opgejaagd is Joeki dit keer niet, wél het verweesde kind! Over De Nabjar van Poenjab: de twee vagebonden die als diplomaat een opdracht uitvoeren in naam van Mangin, Roberto spreekt ineens wel erg goed Italiaans. Gek trouwens dat net de vrouwenversierder moeite heeft om die ene keer wanneer een vrouw in de aanval gaat positief op de avances te reageren. Het stramien van de reeks is reeds volledig uitgeschreven, De Nabjar van Poenjab is een voorspelbare thriller met een voorspelbare dader. Over De levende brug: het duurt een tijdje eer je te weten komt waar die brug voor staat. Tussen het avontuur door maakt Vandersteen tijd vrij voor een geëngageerd epistel, de arbeiders die vechten voor gelijke rechten. Da’s de meester ten top. En eentje van de gegoede burgerij die voor zijn louche zaakjes iemand anders de schuld wil geven! Over De Rode Herberg: met een beperkte cast die voorgesteld wordt is de kans groot dat je met deductie zelf kan bepalen wie de dader (in dit geval De Ram) is. Dat kunst inspirerend werkt, weze op stroken 6 en 98 duidelijk, respectievelijk Rodins De Denker en Manets Déjeuner sur l’herbe. Zitten er nog knipoogjes in verwerkt? Met zijn pruilogen neemt Speurder nummer 17 helemaal het uiterlijk van Marty Feldman over. Over De toverlantaarn: van de eerste zeven verhalen zijn er drie die beginnen met een overval op enkele onschuldigen in hun (paarden)wagen. Gelukkig zijn Robert & Bertrand in de buurt om het geweld te counteren. Wederom het verschil tussen arm en rijk, versterkt door de onmogelijke liefde. Hoe ver reikt hebzucht en hoe lang kan je familiegeheimen verborgen houden? De toverlantaarn, nu al Vandersteen-routine.
31-07-2021

6,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *