Voor wie de bundels van de Mini-mensjes gevolgd heeft, valt hier natuurlijk weinig nieuws te rapen. Je vindt er behoorlijk wat informatieve overlappingen in terug. En toch is het aangenaam vertoeven in de geest van Seron. Over deel 1: een spielerei van Seron, Robinson Crusoë op een zogezegd verlaten eiland! Vergeet het maar. De inheemse bevolking uitsluitende bestaande uit amazoneachtige vrouwen van kleine gestalte! Voor de ene de hemel op aarde, voor de andere een hel. De held weet er na verloop van tijd uiteindelijk toch mee om te gaan. De scenarist, die denkt duidelijk vanuit mannelijk perspectief, wordt dit bij vrouwelijke lezers ook op hoongelach onthaald? Vooral flauw omdat er ondanks het verhaal er geen echt verhaal in zit. En sexy is het amper. Over deel 2: pluimvee dat eveneens geplukt moet worden door de enige man beschikbaar. Chaotisch en weinig coherent, een verhaal dat met haken en ogen aan elkaar hangt. Overbodig. En over het derde verhaal in de bundel: na twee delen hou je het best voor bekeken, de verkleinde pastiche van zijn eigen successtory leverde weinig humoristische vonken op, geen enkel passioneel vuur dat oplaaide, amper hoop op verbetering. En toch, plotsklaps, verandert Seron het geweer van de schouder en ineens krijg je wel een meer spitante, komischere versie, heerlijk parodiërend met voldoende sexy inslag. Duidelijk beïnvloed door zijn eigen Aurora en Ulysseus waait er een mythologische fantasygeest hierin rond, een haast stoutere versie van Roze Bottel zelfs. Valt de reeks nu wel in de juiste plooi. Gleuf gebruiken zou hier ook van toepassing zijn…
14-07-2021

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *