Over Dood van een huistiran: het mag dan de traditionele Christie-aanpak zijn om de situatie in al haar mogelijke aspecten te beschrijven, verdachtmakingen creërend, zodat de lezer zelf reeds als jurylid zijn of haar vonnis kan vellen, natuurlijk komt Poirot alsnog met een bijdehante ontknoping op de proppen. Didier Quella-Guyot laat de plot baden in saaiheid, terwijl Marek zich een Eric Maltaite-achtige losheid veroorlooft in de tekeningen. Helaas niet beschikkend over eenzelfde inzicht als de oude rot in het vak. Dood van een huistiran, slaapverwekkend. Over Moord op de Nijl: Oké, Callixte, jij mag je ding doen, maar dan moet je af en toe ook in de pas lopen en een opdracht aanvaarden. Is dat de reden waarom de artiest zijn ‘babes en cars’-onderwerpen verruild voor een thrillerdetective? Qua tijdsgeest past zijn klarelijnrealisme als decor. Statig en een beetje afstandelijk, ondanks de hoogoplopende geacteerde emoties. Het Agatha Christie-recept is gekend, hoewel de hedendaagse generatie er waarschijnlijk geen Poirot-kaas van gegeten heeft. Wat blijft over: de bevestiging voor de Christie annex Poirot-goeroes. Theatraal opgevoerd volgens het recept van steeds wisselende verdachtmakingen. Al heb je zelf bepaalde vermoedens die onderuit gehaald worden omdat Christie je aan het lijntje houdt. Moord op de Nijl: clean, te clean. Mister Proper heeft er een concurrent bij. Over Het ABC-Mysterie: wat een opmerkelijke kaft met een uitgemergelde figuur in het middelpunt van de belangstelling die ongetwijfeld iets op zijn kerfstok heeft. Frédéric Brémaud schrijft klassiek zoals Christie zelf, kruimels achterlatend met af en toe voldoende aanwijzingen om ofwel de lezer ofwel de uiterst pientere Poirot op weg te helpen naar het ontmaskeringssucces. Ja, stereotiep volgens de regels, want duiden we allemaal dezelfde dader niet aan? Gelukkig weet Hercule van wanten en brengt hij op het einde alle spelers samen om definitief het web nog eens te ontrafelen, zodat ook jij als lezer alles netjes op een rij kan zetten. Wat een geslaagde ontknoping in Het ABC-mysterie. Meer nog het plezier van de detectivethriller, zijn het de atypische tekeningen van Alberto Zanon die je gestileerd meevoeren in een retrosfeer. Een beetje de elegantie uitdragend van een Cyril Bonin, met een verfijnd lijnenspel. Voel de getormenteerdheid en lijdt mee!
18-10-2020

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *