Het is een beetje vreemd om het aftelrijmpje te moeten lezen van de tien kleine soldaatjes, een variant die minder steek houdt dan waarmee oudere generaties opgroeiden. Geen kleine negertjes meer. Echter lang geleden werd onder toezicht van Christie werd dit zelf omgetoverd tot ‘Ten little Indians’, lap, weer een geschoffeerde gemeenschap. Bleef over, het neutralere ‘En then there were none’. Even denk je nooit te weten te komen wie de dader is, geen deus ex machina Hercules Poirot die op het eilandgoed het zaakje zal verklaren, gelukkig brengt de epiloog soelaas. Natuurlijk kan Christie zich de vrijheid veroorloven om de karakters als pionnen om het speelveld te zetten en er met hartenlust mee jongleren. Zoals steeds onderga je. Pascal Davoz’ scenariobewerking is even strak als de klare lijntekeningen van Callixte. En toen waren er nog maar, een half uur puzzelplezier. Wat doet Steven Sterk trouwens in de wachtrij (pagina 33)? En even bizar, op pagina 77, wanneer een cocaïnehandelaar wordt opgevoerd genaamd Morris, co-tekenaar Van Linthout portretteert hem naar het gezicht van Lucky Luke-tekenaar Maurice de Bevere, alias Morris!
05-08-2021

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *