Over deel 1: Agosto’s evolutie is ondertussen een jaar verder gesitueerd, je merkt weinig verschil. De mooi ogende plaatjes worden onderdrukt door een ongemakkelijke gemakzucht, vooral in de gezichten en het gebrek aan finesse in de decors zal het nog een tijd duren eer hij aan Gibrat kan tippen. Wallace gaat naast actie ook voor het zuivere drama, de pathos van de door verdriet verteerde held. In het genre van vliegtuigoorlogsstrips genietbaar. Over deel 2: op het eerste zicht ‘wow’. Oogt leuk geschilderd, inderdaad wow. Vliegtuigen technisch eveneens leuk in beeld gebracht, wow. Oorlogsactie met flitsende luchtgevechten, wow. Driewerf hoera? Neen. Elk nieuw boek is natuurlijk een onderdeel van het artistieke leerproces van een tekenaar. Afgaande op dit eerste deel heb je echter niet het gevoel dat Stephan Agosto reeds een lang parcours heeft afgelegd. Het is niet omdat je schildert, dat het reeds in de vingers zit. Pakt Agosto het te groots aan? Net als Wallace die duidelijk geïnspireerd leek door Dunkirk. Operatie Dynamo heeft een groter bestaansrecht eens het in slappe kaft verschijnt. Voor 19,95 is dit veel te duur. Relatief goed in het genre. Over deel 3: wanneer je al lezend teruggaat naar een voorgaand deel erger je je nog meer aan de storende fouten die tijdens de ‘evolutie’ niet verdwijnen. Tekenaar Agosto klungelt als vanzelfsprekend nog steeds op het gebied van geloofwaardige anatomie, de schilderachtige aquarelstreken zullen voor de modale lezer deze gebreken maskeren, toch doorprik je vlug de maskerade. War and dreams à la Jean-François Charles, alleen heeft deze artiest een dertigjarige carrière als draagvlak. Door het her en der toevoegen van anekdotes remt Wallace het echte verhaal af. Gibraltar scheert zelfs met zijn rotspunt geen hoge toppen. Over deel 4: na vier delen verwacht je dat artiest Stephan Agosto ook grafisch evolueert, helaas blijft hij dezelfde fouten maken op anatomisch vlak. Zijn kleurstijl schippert tussen Jean-François Charles en Philippe Jarbinet, op schilderachtige wijze proberen te imponeren. Het lijkt te lukken voor de gevechtsscènes, die moeten flitsend zijn. Eens statische dialogen de hoofdbrok zijn, stoor je je er voortdurend aan. De concrete voorbeelden zijn legio? Dollygans neus op pagina 8, kader 7. Haar hoofd het kadertje ervoor. Het lijf versus het hoofd (en de nek), pagina 20, kader 6. Het perspectief, pagina 21, kader 6. Schrijver Wallace brengt geen eenheid rond de vorming van Squadron 340. Een saaie boel. Over deel 5: jij verdient eerder de heldenstatus om deze Helden van de luchtmacht te doorworstelen. Stephan Agosto als Jean-François Charles-kopie, zij het van mindere kwaliteit, het oogt mooier dan het is. Enkel de luchtscènes vol verfijnde mechaniek bekoren, als er maar geen mensen aan te pas komen. De poging om twee verhaallijnen te verstrengelen, levert niets opzienbarends op. Over deel 6: Het beste moment: het einde van de reeks. Eindelijk afgerond met een dubbele ontknoping. Wie was de saboteur op de luchtmachtbasis en hoe eindigt de zelfmoordmissie in Noorwegen? Toch gek dat Messine uiteindelijk even snel op de eindbestemming geraakt terwijl het lijkt alsof de andere groep reeds maanden onderweg is. Een probleem in de tijd-ruimte-continuïteit.
03-03-2021

5,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *