Dossier? Noppes! Wel vier pagina’s, het hernemen van het kortverhaal Een held van de Eerste Wereldoorlog. Pijnlijk om vast te stellen dat dit het beste materiaal is in deze elfde bundel. Artistiek het meest interessant. Over Het onzichtbare vliegtuig: Dan Cooper is nog maar net op weg naar een nieuwe missie of hij maakt zich al ongewild vijanden. Zijn medereiziger heeft duidelijk problemen met de toppiloot. Aan ons om te ontwarren wat zijn trauma is. Weinberg is zo onevenwichtig in de tekeningen, het ziet er vaak zielloos uit. Bovendien met doodse kleuren (logisch, je zit in een somber poolgebied). De hinderpaal is vooral de vertelling, die sleept zich oeverloos traag voort en boeit niet. Het gekke is, wanneer je het boek overschouwt, ziet het er allemaal best oké uit, tot je begint te lezen. Over Gevaar boven de Alpen: het is natuurlijk steeds zoeken naar nieuwe invalshoeken voor Albert Weinberg om de avonturen van Cooper boeiend te stofferen. Met James Bond in het achterhoofd en Mission Impossible-missies lukt het hem aardig om zijn publiek telkens te verblijden met overweldigende gebeurtenissen. En toch, zelfs na zovele jaren, lukt het je niet om deel uit te maken van dat universum. Hoge kwalitatieve toppen scheert Weinberg boven de Alpen niet. En over Spookpiloten: Heeft Weinberg er zich een assistent bijgehaald om mee het tekenwerk te verzorgen? Het ziet er alvast beter uit (plaat 17, de uitdrukkingen van de personages). De pogingen echter om met aquarel het realistisch te blijven inkleuren, houden minder steek. Net dat natuurlijke komt minder natuurlijk over. Waar het bij Weinberg immer stokt: de plots die plotsklaps toch opgelost raken. Taaie kost.
11-08-2021

4,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *