Het vertellen van de inhoud der verhalen neemt meer plaats in beslag dan de analyse en de achtergrondinfo. Ongetwijfeld omdat er geen verslagen of documenten van toen meer over bestaan. Of net omdat er weinig over te vertellen valt? Over De verrader van Yarkand (67): ontspannende actiethriller met een gevangen deerne waar Johan wel enige sympathie voor heeft, het hof waar vanalles gebeurt en achter de schermen gekonkelfoes. Met als belangrijkste gevaar niet de kapers, wel de Brindikils. Amusant. En petje af voor het huzarenstuk om dagelijks een realistische krantenstrip af te leveren. (6,5/10) Over Het labyrint (68): Biddeloo doet toch behoorlijk wat moeite om de basisplot met heel wat extra zijsprongetjes te verrijken. Nobele rechtvaardigheid, een vleug romantiek en dan natuurlijk de onnavolgbare actie, gevechten vaak op leven en dood. Voor een krantenstrip bewonderenswaardig. (6/10) Over De ijsvorstin (69): geen dansjes, geen gezang, dus Frozen is veraf. Wanneer Biddeloo zelf iets architectonisch in elkaar moet knutselen, ziet het er inderdaad gekunsteld uit. Met een flinke portie goed-kwaad mag je verwachten dat zowel Bahaal als Galaxa op een bepaald moment om de hoek opduiken. Een volwassen avontuur. (6/10) Over De riviergod (70): wanneer Biddeloo het zelf moet oplossen en geen visuele referenties heeft, bijvoorbeeld het gezicht van Gamma, dan ziet het er minder vlotjes uit. Al bij al toch puik tekenwerk voor een krantenstrip die in een hels tempo gemaakt moet worden, dat zijn 136 pagina’s per jaar! Ook het opgewekte Godzilla-monster fungeert haaks (wederom een fantasy-element) op het voorziene realisme. De riviergod, een thriller. (6/10) Over De lijfwacht (71): er was reeds de samoerai, dus de Oosterse vechtkunst had al eerder bij de Rode Ridder zijn intrede gedaan. Wangtsin is een meester in verschillende technieken en zal dat veelvuldig moeten demonstreren om de prinses te behoeden van verder onheil. Met Johan aan hun zij, onvrijwillig gekidnapt, kunnen de opponenten misschien toch uitgeschakeld worden? Actie, intriges, politiek en romantiek. Biddeloo laat stelselmatig stukjes Bahaal op het schaakbord verschijnen. (6,5/10) Over De Ster van het Oosten (72): is de edele heer Taverny wel degelijk nobel? Buitenbeen stuurman Derrick lijkt wel een variant op Baron von Munchhausen. Zijn fantastische verhalen hebben iets weg van Odysseus’ reizen, totaal van de pot gerukt. Uiteindelijk wordt er niets aanvullend mee gedaan en lezen ze als onwaarschijnlijke tussenavonturen zonder moraal in het verhaal. Biddeloo tekent met twee maten en gewichten. De ene keer raak realistisch (vooral de dieren), de andere keer vrijelijk op eigen houtje, minder accuraat. (6,5/10) En over De Moloch (73): Mokuril, meester in de zwarte magie, lijkt wel erg sterk op Koning Arthur uit De Koene Ridder van François Craenhals (stroken 53-54-55 en 56). Het afschrikwekkende beest blijft een lange periode onzichtbaar en om de suggestiviteit te behouden was dat best ook zo gebleven. Eens Biddeloo het monster visualiseert, ziet het er eerder lachwekkend uit, gefabriceerd met/door een portie hocus pocus. Een minder episode. (5,5/10)
09-12-2021

6,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *