Over deel 1: Geoff Johns speelt een gevaarlijk spel want met zijn (bedoelde?) referentie naar Alan Moores klassieker The Killing Joke creëer extra hoge verwachtingen. Jason Fabok tekent bovendien in de lijn van Brian Bolland en zit ook de pagina-opbouw in het verlengde van dit klassieke referentiepunt. De vele littekens verbergen de net niet fatale ontmoetingen met geschifte criminelen. Met een misdadige Joker valt amper te lachen, hoe ga je dan om met drie van die specimen in de buurt? Ben jij dan rijp voor het gekkengesticht? Three Jokers, intrigerend. Over deel 2: het gebeurt zelden dat je echt op de rand van je stoel zit tijdens zo’n Marvel- of in dit geval DC-drieluik om het vervolgslot ASAP te kunnen lezen. Geoff Johns steekt vaart in het verhaal zonder al te veel gebazel, met een beperkte cast een drie-eenheid vormend. Enerzijds de Jokers, anderzijds het Batman-triumviraat Batman, Batgirl en Red Hood (voorheen Robin). Meer dan geslaagd. Over deel 3: Is dat op pagina 30, kader 9 niet een variant op een cover van The Killing Joke? Geoff Johns en Jason Fabok schurken nog meer dan voorheen bij het origineel aan, misschien net daarom dat er evenzeer veel vragen onbeantwoord blijven. Het verhaal rond Joseph Chill heeft inhoud en confronteert Batman annex Bruce Wayne met zijn ergste nachtmerrie. Om dat te laten rijmen met de drie grappende jokers, da’s wat anders. Daar verliest Johns de lezer toch een beetje, duidelijk een poging om het mystieke van The Killing Joke te evenaren. De antwoorden die hij daarop (niet) geeft, zijn onbevredigend.
15-04-2021

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *