Over The Last Gambler: Met een iets krachtiger tekenaar, nu neigt de strip naar het komisch-karikaturale, in de lijn van Aspis, was The Last Gambler helemaal af geweest. Het is de vermakelijke kroniek van een ogenschijnlijk gewetenloze opportunist die steeds voor eigen gewin gaat. Edoch, de geschiedenis zal anders uitwijzen. Vooral het uiterst uitgebreide dossier achterin geeft je de zin om het verhaal meteen nog eens te herontdekken. Mooie tijdsdocumenten gecombineerd met de context, het maakt het verhaal alleen maar echter en af. Waag dus je kans en ontdek of deze My name is nobody je met een full house buiten spel zet. Topamusement. En over Chito Grant: Etien is ondertussen een gevierd artiest geworden (De vier van Baker Street, Op zoek naar de Tijdvogel) dus beginnen uitgevers ouder werk van de goedverkoper op te snorren. Soms is dat niet nodig, het kan immers over een jeugdzonde gaan. Etien mag dan al deels in zijn vaste stijl gebeiteld zitten, d’r zit een leemte en leegte in zijn dunne inktlijnvoering die hij met een overdreven geschilderde inkleuring wil compenseren. Een beetje Cyril Bonin, maar dan zonder karakter. Het is echter vooral Djians scenario dat niet beklijft. Ondanks de gekweekte pathos heb je weinig voeling met de personages. Het is niet omdat er getekend tranen vloeien, dat je meeleeft. Het oorspronkelijke drieluik Chito Grant is een leerschool, gelukkig geen jeugdzonde, Etien toont al over kwaliteiten te beschikken.
12-10-2020

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *