Blijft natuurlijk jammer dat je als uitgever niet kiest voor een continue, uniforme uitgave, nu zit je met een opsplitsing van de reeks: Vandersteen versus de Biddeloo-jaren. Volgestouwd met achtergrondinfo kan je het lezen van de stripavonturen extra gemotiveerd aanvangen. Over De vete: Romeo en Juliet ten tijde van de Middeleeuwen, helaas is de locatie niet Verona. De vete wordt verbeten uitgevochten, al proberen de verliefde kinderen de gemoederen te bedaren. Biddeloo voert zijn ater ego, een aangepaste Johnny Rebel, op, wel niet met cowboyhoed die uiteindelijk extra olie op het vuur gooit! Bewonderenswaardig is toch wel de kwaliteit waarmee Biddeloo sommige kadertjes professioneel invult. Rekening houdend met het helse verschijningsritme haalt hij soms het beste van zichzelf naar boven en tilt het niveau de hoogte in (strook 24, kader 2; 24-1; 11-2; 2-2). Bovendien schuwt hij massascènes niet. Een helse karwei. Het verhaal: cliché, wel onderhoudend. Over De hellebron: Mahité laat zich door bling bling verblinden en gaat mee op schattenjacht naar de Hellebron. En Karel, de eendenjongen die een oogje op haar heeft, wil haar toch al te graag beschermen. Een verhaal met een hoog fantasygehalte, daar waar Biddeloo enige voorkeur voor had, dus wanneer Bahaal opdoemt, mag je verwachten dat er nog iemand anders ten tonele verschijnt. Een Lost World-achtige avonturenstrip. Over De barbaar: variaties op hetzelfde thema: de snoodaards met hun duistere plannetjes die enkel denken aan het verwerven van meer macht, dat ten koste van de bevolking. Pech wanneer je de Rode Ridder dan op je weg tegen komt. Een holderdebolderintrige. Over De galeislaaf: tja, ondanks Yordins nobele intenties blijft hij toch een dief die een belangrijk document achtergehouden heeft. Neemt niet weg dat voor Johan een reden genoeg is om hem in nood alsnog bij te staan. Een nogal stroeve schattenjacht met horten en stoten beëindigd, Johan moet met een vreselijk monster afrekenen. Over Het verloren legioen: onversaagd vertrekt Johan op avontuur, een confrontatie met Het Verloren Legioen dringt zich op! Wat een creatieve verademing om eens in een Romeinse context terecht te komen. Johan als gladiator in de arena! Johan die zich in het oude Rome waant met helaas een krijgsheer wiens veroveringsdrang buitensporig is. Verrassend goed verteld en ook beter getekend. Het betere werk! Over De banneling: wat een hemelsbreed verschil. Vergelijk de tekenkwaliteiten van De vete (album 74) met deze De banneling vijf verhalen verder. Zit Biddeloo ineens op speed of is de tijdsdruk zo hoog dat hij het ritme niet aankan en dus de stroken zeer slordig afwerkt. Biddeloo mengt twee thema’s. Enerzijds de verbannen kasteelheer Arald die zijn rechtmatige bezittingen terug wil vastkrijgen, helaas ontbreekt hem de moed, en anderzijds de mysterieuze Yrrim met de panfluit die menig mens en dier met zijn geschal weet te betoveren annex verschalken. Mocht het nog grafisch goed getekend zijn geweest, had je dit nog goed kunnen vinden. Nu: middelmatig. Over De schildknaap: Je ziet het niet zo vaak gebeuren in een De Rode Ridder: een stadse locatie met vrij uitgewerkte gebouwen. Biddeloo sloofde zich uit en krikt het niveau ten opzichte van het vorige deel weer op. Natuurlijk zie je de bui al van ver hangen en kan je makkelijk inschatten wie de roverhoofdman is, qua voorspelbaarheid zal de auteur niet snel veranderen. De schildknaap, een rijkgevuld verhaal met tal van plotwendingen. Amusant.
08-12-2021

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *