Ronald Grossey mag zich uitleven in de dossiers om tal van info te vergaren (of te recycleren uit zijn eigen boek) rond Willy Vandersteen, diens jeugd en carrière. Spijtig genoeg maar die pagina’s inhoudelijke analyse van de hierin opgenomen boeken. Je zou willen dat er nog meer uitgelicht werd want dit is pas écht interessant. Over De stakingbreker: het aanklagen van sociale wantoestanden, een dada van Vandersteen die zich het lot van de uitgebuite arbeiders aantrekt. De mini-opstand blijft beperkt, al komt er op het einde toch heel wat geweld aan te pas. Met bovendien slachtoffers die vallen. Ja, mensen waarvan je het niet verwacht. Onevenwichtige tekeningen. De ene keer karaktervol raak (strook 5, kader 3), de andere keer slordig onverzorgd (strook 18, Robert en Bertrand of ook Nol in strook 17). Over Het geheim van Flodderzeel: bijzondere ontwikkelingen in dit spionageverhaal. Wanneer Robert en Bertrand het geheim van Flodderzeel eindelijk te weten komen, ondanks de met hun leven riskerende belangeloze inzet, keren ze zich af van de barones en weigeren nog bescherming te bieden. De antimilitaire redenen geven de doorslag, het bewijs van hun vredelievende moraal. En toch kunnen de vagebonden het niet laten om de belaagden bij te staan. Het geheim van Flodderzeel, een goed geschreven en goed getekend verhaal. Jammer dat de barones met de Franse tongval steeds dubbel praat. Elke niet Nederlandstalige zin die ze declameert wordt een seconde later al vertaald herhaald. Over Avontuur in Moldavië: eindelijk eens een stukje Joeki-achtergrond met een gedwongen avontuur in zijn vaderland. De plot is zoals steeds dun, gelukkig zorgt Vandersteen voor voldoende hindernissen onderweg om de pogingen tot bevrijding zo lang mogelijk te rekken. De tekeningen zijn duidelijk iets eleganter, esthetischer, enkel de geloofwaardigheid van de Trottomobil is povertjes. Avontuur in Moldavië, door de andere insteek eens verademend. Over De rode kaproen: mmm, Speurder nummer 17 die handig gebruik maakt van een list om de vagebonden te vangen, knap gevonden. De idee van de rode kaproen is origineel, edoch te statisch en ongeïnspireerd ingevuld om het dertig pagina’s vol te houden. Stereotiep, zo bestempel je dat. Over De duistere machten: Vandersteens ideeën zijn zoals steeds nobel, de redders in nood die troostelozen uit de brand helpen. Helaas draait hij al te vaak rond de pot en sleept de façade tergend traag vooruit. Kordater en recht voor de raap zou veel efficiënter zijn en ja, dat kan wel degelijk in 30 pagina’s. Als geheel vrij paternalistisch. Over Jacht op de Sperwer: Vandersteen draait behoorlijk rond de pot en laat de sluwe Sperwer zijn slinkse spelletjes spelen. Alleen nogal amateuristisch, want al heeft hij beroepscriminelen ingehuurd, het blijken echte klungelaars. Speurder nummer 17 legt voor een keer zijn ziel compleet bloot, traantjes kan je plengen met het noodlot dat hem (door de Sperwer) in het verleden overviel! Eveneens curieus: Joeki die bij Robert navraagt hoe de vagebonden elkaar hebben leren kennen (stroken 70 tot en met 76). Of was dat toch in een ander verhaal? Ongebalanceerd met zware pathos afgewisseld met repetitieve slapstick. Over De ramp van Corvilain: Een verliefde Bertrand, dat zou de vriendschap wel eens kunnen ondermijnen. Bertrand heeft het alvast hoog in zijn bol en hoort de huwelijksklokken al luiden. Is echter de liefde wederzijds? Vandersteen baseert zich wederom op een historisch feit en verdedigt de minstbedeelden die totaal uitgebuit worden. Arm versus rijk met de twee zwervers als goedhartige Robin Hoods. Veel ruimte voor optimisme is er alvast niet want de ramp is echt wel destructief rampzalig. Rommelig scenario, wel inhoudelijk sterk.
08-12-2021

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *