Een dossier dat je zin geeft om de hierna geplaatste verhalen dadelijk te ontdekken, net door de zeldzaamheid dat deze twee artiesten (Patrice Serres en Al Coutelis) aan Tanguy & Laverdure gewerkt hebben, geeft weer een ander beeld op de totstandkoming (al vallen ze constant in herhaling door steeds maar weer te benadrukken hoe sloom Charlier wel niet was bij het aanleveren van de scenariofragmenten, Coutelis werd twee jaar aan het lijntje gehouden). De 48 pagina’s worden ook nog eens opgefrist met tal van illustraties en gelegenheidstekeningen die je normaal niet in de albums terugvindt (de Eppo-covers door plaatselijke artiesten gemaakt), een waar traktaat. Het interview met Coutelis is de kers op de taart. Over De spion uit de wolken: geen typische pilotenstrip met veel luchtgeweld en explosieve confrontaties. Neen, een behoorlijk normale, serene opdracht uit respect voor hun verloren makker. Helaas wordt de naïviteit van de kerels misbruikt en komen ze in een spionagedetective terecht in een Afrikaans land waar zo’n typische dictator de plak zwaait. Een thriller volgt. Curieus is vooral de bijdrage van Patrice Serres die zo uit de Woestijnschorpioenen– en Corto Maltese-pagina’s lijkt te zijn weggelopen qua stijl. De vale inkleuring zorgt alsnog voor een bizarre afwijking, maar eens het je opvalt, is Hugo Pratt niet ver weg. Amusant, al moet je wachten op het slot want wordt vervolgd. Grappig want ook Joe Dalton speelt als karikaturale discrepantie mee. Over Verboden zone: Al Coutelis vervangt Patrice Serres en we zitten meteen terug in de ouderwetse sfeer met lossere tekeningen à la Jijé en ook de Spaanse school. Die Antonio Parrasachtige vrijheid om niet alleen anatomische nauwkeurig te maken, bevrijdt de artiest van stugge conventies en zorgt voor een amusante levendigheid. Alles staat en valt met de ontknoping, al propt Charlier de plot goed vol met allemaal extra hindernissen om alsnog in dit moeras vol gehaaide krokodillen te ontsnappen. In tegenstelling tot het vorige verhaal heeft Verboden zone wel gepaste, getemperde kleuren. Zelfs al hou je niet van het genre, dit 25ste album is leuk.
19-01-2022

6,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *