Vroeger probeerden fans hun liefde voor strips op eigen houtje te demonstreren. Ze namen initiatief en omdat ze vaak de grenzen van plagiaat, hommage of parodie overschreden, gebeurde dat ook anoniem in een illegale uitgave zonder toestemming van de oorspronkelijke auteur(s) en uitgever(s). Helaas was de tekenkwaliteit vaak ook erg bedroevend met amateurisme als natuurlijke ‘uitstraling’. Ondertussen is de stripwereld zo geëvolueerd dat een non-tekenstijl ingeburgerd is en je er bij een bepaalde lezersgroep makkelijk mee wegkomt, getuige Kabouter Wesley en/of vele andere uit de losse pols getekende grafische romans. Straffer wordt het wanneer een gerenommeerde uitgever bewust kiest om hún uithangbord uit handen te geven aan een artiest die net tot die categorie behoort. Of is het vanwege de scenarist, BV’er Jelle de Beule? Jommeke in de knel én de penarie bevat genoeg frisse en anarchistische elementen door de Beules heerlijk parodiërende opzet. Het zou echter tien keer sterker en efficiënter zijn geweest, hadden ze volledig het keurslijf van een Jommeke uitgedragen, in de corresponderende stijl, Jef Nys (en diens assistenten) waardig. Nu raken ze niet verder dan een peuterbende, voor wie anatomie onbekend is, net als dynamiek, perspectief en compositie. De echte kindtekeningen op het einde geven verder de toon aan Neen, dit had een topper kunnen zijn. Had. De jeugdtekeningen van de Beule zelf achterin hebben zelfs meer authentieke ziel.
12-01-2022

5,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *