Alle voorheen verschenen verhalen gebundeld met extra de pagina’s die niet eerder in albumvorm gepubliceerd werden Plus dat nooit verschenen vierde deel. Zo ken je eindelijk Nahomi’s volledige verhaal, niet? Crisse beëindigt de queeste jammer genoeg niet, de ontknoping zit enkel in zijn hoofd, tenzij het uitgeschreven résumé achterin je alsnog voldoening schenkt. Verbazingwekkend is vooral de toon van de reeks. Hoe kinderlijk ogend ook met die lieflijke prinses in de hoofdrol, de thematiek is vaak zeer volwassen. Verrassend, openbarend en met veel plezier herontdekt. Nahomi is een klassieker die de tand des tijds wel doorstaat. Over De Tovernoten: wat een waar traktaat met acht kortere verhalen die niet enkel de ziel van het jonge prinsesje Nahomi blootleggen, ze geven ook de fantastische sfeer van legendarische legendes prijs vol hartelijke ontplooiingen. Het boek is zo gevarieerd en focust zich niet enkel op de jonge meid, met zo’n volwassen thema’s waardoor Nahomi allesbehalve als een kinderstrip bestempeld kan worden. De elegantie waarmee Crisse van in het begin uitpakt, toont al een volwaardig professionalisme. Knap. Acht verhalen, dus ook acht gevoelens die de toon karakteriseren: de dood, de kus, het gevangenschap, de lusteloosheid, het theatrale en nog veel meer. Vervelen doet dit eerste deel alleszins niet, zo veel variaties met telkens een nieuwe insteek. Zeer mooi. Over Het poeder der vergetelheid: wow, de drie opeenvolgende verhalen vormen een mooi geheel en houden jou in spanning met het open wordt vervolgd-einde. Openend met het feestelijke bezoek en het plotse verdwijnen verdwijnen van de prinses waarbij gedacht wordt aan een ontvoering. Wat daarop volgt is pas echt magisch, op zijn Roze Bottels, de hulp inroepend van hartverwarmende magie. Als dat maar geen consequenties heeft! Toch wel hoor. Fantasierijk, spannend en sierlijk, een echte artistieke kraker. Met al iets meer coherente kleuren. Wow. Over Het lied van Galadriëlle: Nahomi is eerder de bijstaander die vanop de zijkant toekijkt, al zal ze uiteindelijk toch het initiatief nemen. Naast de focus op Libby’s bevrijding, staat vooral Galadriëlles heroïsche optreden centraal met daaraan gekoppeld het leed die haar verdwijning spijtig genoeg veroorzaakt, vooral bij wie je dat het minst verwacht. Crisses verhaal is theatraler dan anders en dat ondanks de portie heroïek. Aangrijpend. En over het vierde deel, De zeven zwarte parels: een queeste, zijnde de reddingsactie om Keiko te bevrijden. Maar vooraleer het doel wordt bereikt, moet eerst nog een lange weg afgelegd worden met vooreerst de zoektocht naar die magische parels. Het biedt Crisse de mogelijkheid om weer verschillende, kleurrijke ‘figuren’ te laten meespelen. De echte ontknoping is er vooralsnog niet. We blijven onderweg…
11-12-2021

8/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *