Collin en Goethals hebben duidelijk iets met vaderlandsliefde of het gebrek aan. De reis van Marcel Grob was al confronterend voor iemand die van een ‘wisselend’ grensgebied komt (de Elzas, dan Frans, dan Duits, …), hier twee jonge Berlijners die op eigen houtje kiezen voor een verzekerde toekomst tijdens de Koude Oorlog. De levensles voor de erg jonge gebroeders Werner van een soldaat die meteen gegeven wordt tijdens hun vlucht: ”Een broer is het waardevolste dat er is in het leven… Geloof mij.” Lukt het Andreas en Konrad om onafscheidelijk te blijven? Helaas hebben ze de pech dat ze Joods zijn én bovendien gaan werken voor de STASI! Collin weet zijn onderwerpen goed te kiezen en gemaskeerd te filosoferen over staatsregimes waar het wel eens durft mis te lopen, om individuen hun meningen te laten ontplooien die zware gevolgen kunnen hebben, over verleidingen die nefaste gevolgen hebben… Je zou er makkelijk citaten uit kunnen filteren om de verdoken zwaarwichtigheid te bewijzen. En toch leest Het vaderland van de gebroeders Werner als een goed opgebouwde thriller met erg boeiende personages. Het klinkt oneerbiedig wanneer je ‘en wederom even steriel in beeld gebracht door Goethals’ erop plakt. Edoch, die steriliteit heeft karakter, is uiterst efficiënt en wordt extra geaccentueerd door de ingetogen inkleuring. Kortom: het bewijs dat je met inhoud een sterke, ontspannende thriller kan vertellen en genot verschaft zonder dat je van voetbal hoeft te houden.
08-01-2022

8/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *