Multatuli verwerkte in Max Havelaar zijn Shakespearaanse tragedie à la Romeo en Juliet met het liefdesverhaal van Saïdjah die eerst fortuin wil maken om drie jaar later de hand van Adinda te kunnen vragen. De zeer beschrijvende, repetitieve Havelaar (aka Multatuli) leest voor om Saïdjahs traject en zoektocht naar geluk (!) tot in de details te beschrijven. Zeer tijdsgebonden weerspiegelt het een koloniale cultuur met de zoals steeds lokale bevolking als slachtoffer. Tenzij je meeheulde met je ‘bevrijder’, of noem hem gerust je ‘bezetter’. Multatuli noch Matena maken het allesbehalve idyllisch met een hartverwarmende climax. Er wordt er duchtig op ingehakt om de schrijnende toestand in geuren en kleuren uit te beelden. Een kolfje naar de hand van Matena die eigenlijk gewoon zichzelf moet zijn om te schitteren. Aan het stroeve taalgebruik en de inheemse woorden werd niet geraakt (met achterin de vertalingen), het maakt de lezing iets minder vlot.
01-01-2022

6,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *